Artez Finals

Ik heb nog erg veel filmpjes gemaakt van interactieve instalaties maar helaas kan ik die niet uploaden op deze site… Maar de werken die je hier onder zien stonden mij ook erg aan. Ik vond het inspirerend om te zien wat jongeren maken op andere scholen, zo veel fris talent en dat er elk jaar zoveel nieuwe dingen worden bedacht geeft mij vertrouwen in de toekomst. Het blijft doorgaan 🙂 en daar horen we allemaal bij!IMG_8304IMG_8305IMG_8306IMG_8307IMG_8308IMG_8311IMG_8312IMG_8313IMG_8314IMG_8315IMG_8321IMG_8322IMG_8323IMG_8325IMG_8327IMG_8334IMG_8335IMG_8366IMG_8370IMG_8371IMG_8374IMG_8375IMG_8376IMG_8377IMG_8378IMG_8379IMG_8380IMG_8381IMG_8382IMG_8383IMG_8387

Advertenties

Rineke Dijkstra

Het toffe van deze expo was dat ze zoekt naar hoe het er uit ziet als mensen inpacten hebben in hun leven, hoe mensen er dan uit gaan zien. Ze pakt mensen op hun kwetsbaars. Dit is ook een thema die bij mij heel erg mijn facinatie triggerd. Daarom vond ik het erg leerzaam om te zien wat zij kiest om te laten zien en welke thema’s zij kiest. Ze kiest simpele vormen die toch erg effectief zijn, dat is de stijl waar ik van hou, het helemaal uitwerken totdat je de kern te pakken hebt en die duidelijk communiceert. IMG_8283IMG_8302IMG_8281IMG_8293IMG_8289IMG_8288IMG_8290

pop verslag final jaar 1

Pop Juni

Ik ben aan het einde van het schooljaar aangekomen. Had ik in het begin van het schooljaar kunnen weten dat ik er aan het eind van het jaar zo in zou staan? Nee. Het is beter dan dat, dit had ik mij niet kunnen voorstellen. Ik had mij niet kunnen voorstellen dat zo’n grote ontwikkeling in mijn denkpatroon kon hebben in een jaar.

Ik zal nu proberen uit te leggen wat ik met deze verandering bedoel, wat hij inhoud. Woorden zijn lastig, beeld is makkelijker. In het begin van het jaar was ik erg op zoek naar de verwondering. Vervolgens vond ik die, thema’s kwam tot me in greep mij er in vast, het was mijn manier van houvast creëren in de grote chaos die ik soms voelde in mijn hoofd. De zoektocht naar voldoening, naar controle over het eind product naar erkenning.

Zoals je hier boven leest heb ik het daar ook over thema’s. Maar het probleem was dat ik mij niet voldaan voelde, niet het de gelukkige rush flow voelde die ik wel graag voel als ik kunst maak. Ik ging terug naar mijn jeugd waar ik dit wel had, niet wetend dat dat erg kostbaar was. Ik merkte dat ik in die tijd voornamelijk gewoon deed, zonder na te denken, mijn eerste impulsen volgende, vertrouwen had in wat ik maakte, en weinig druk op mij zelf legde.

Dit heb ik als uitgangspunt genomen om te kijken of ik dit gevoel en deze manier van werken in het heden kon toepassen. Vervolgens heb ik ook met Mik gepraat en daarin kwam naar voren dat ik een erg grote denken ben en meer moest doen. Wat weer sloeg op waar ik zelf ook op uitgekomen was. Door dit gesprek voelde ik wel meer ruimte in deze school, ruimte om te ontdekken, het als een grote speelplaats te gebruiken, grenzen te zoeken, samenwerkingen aangaan. Er was ruimte en de muren die op mij af kwamen en de beklemming die ik voelde op school verdwenen langzaam.

Ik ging proberen “gewoon” te maken, dit kan je terug zien in de afgelopen projecten die ik gedaan heb. Het magazin, het geluid gedaan bij een film van een vriendin van AVM, het 24 uurs project die ik organiseer en de mensen die ik hiervoor uitnodig en de gesprekken die ik heb. Gesprekken met mensen van andere kunstscholen. Het heeft mij allemaal gelukkiger gemaakt en heeft laten zien dat de kunstwereld mooi is als je er maar mee speelt en de grenzen op zoekt. Stapje voor stapje denken. Dit heb ik toegepast. Ik ben er in gedoken, in principe overal ja op gezegd. En het werkte, het gaf mij vertrouwen in wat ik deed. Wat mij brengt bij een grote zuil voor mij als maker. Vertrouwen in wat ik doe, vertrouwen in dat het wel goed komt, vertrouwen in mijn skills, vertrouwen in mijn maker schap, vertrouwen in mijn creativiteit. Dit zorg voor mij dat er wat uit mijn handen komt.

Ik ben ook een samenwerking aan gegaan met een vriendin uit het 3 e jaar IMT. Florence Oprinsen. We gaan mee doen met een wedstrijd die op zoek is naar een filmpje van 1 minuut rondom het thema intieme technologie. Dit soort projecten geven mij energie, en prikkelen bij mij.

Ik heb zin in het nieuwe schooljaar, en ben benieuwd wat er allemaal op mijn pad gaat komen en welke projecten in aan ga.

Ik mag van mij zelf nog niet te veel invullen omdat ik maar stapje bij stapje mag denken. Dit geeft mij rust en maakt mij sterker als maker.

Veel plezier op mijn schouw.

Ik heb een richting gevonden

Hyper realisme en rollenpatronen/routine/gedragscode’s. Ongeschreven regels.

Als vorm weet ik al een tijd dat hyer realisme mij trekt. Maar laatst heb ik een kunstenares gevonden die precies maakt wat ik bedoel, Juno Calypso. Ik kwam haar tegen op de site dazed and confused. Een fb pagina die artikelen en foto serie’s plaats die vaak in een lijn staan met mijn interesse’s. Ik herkende haar werk in een artikel van verchillende kunstenaarst die met zelfportretten werken, en toen kwam ik tot de conclusie dat ik haar afbeeldingen al een paar jaar opsla zonder dat ik wist dat die allemaal van haar waren. Ik zal wat werken van haar toevoegen aan dit stuk.

Doordat ik haar werk zag vielen er voor mij veel gedachtekronkels en beelden in mijn hoofd op hun plaats. Ik vond ook een intervieuw van haar dat ze verteld over haar werk dat echt te gek was om te horen.

Kortgezegd, het is soms fijn als iemand je een duuwtje in de goede richting geeft. Dankje Juno, je kent me niet maar ik jou wel

Wat ben ik dan aan het doen?

Pop

Ik het begin van het schooljaar ben ik totaal open in deze opleiding gestapt niet wetend wat allemaal op mijn pad zou komen. Ik kwam uit het theater dus het was omschakelen. Ook omdat ik een jaar niet creatief bezig was geweest, en een kut periode op de theaterschool had gehad was het lastig om de creativiteit weer toe te laten. Nu ander half jaar later is alles weer terug, de creativiteit, de manier van kijken en het is heerlijk. Ik merk dat ik reflectie, creatief proces, het total verantwoordelijk zijn voor wat je er uit haalt op een kunst school al goed geleerd heb op de theaterschool. Echter loop ik achter met de skills, ik heb grootste plannen maar via uitvoering is het nog lastig te bereiken in wat ik wil. Ook vind ik dat er nog te weinig tijd voor diepgang wordt geboden maar dat kan ook liggen aan het eerste jaar. Mijn valkuil is dat ik blijf hangen in de dingen die ik kan om dat dat comfortabel is, daarom is mijn doel om mij meer te gaan focussen op techniek en wil ik ook met de school gaan kijken of daar meer ruimte voor mij is, en of ik misschien meer lessen mee kan doen met bijvoorbeeld andere klassen die skills krijgen. Daarnaast heb ik nog steeds een voorliefde voor analoge abstracte kunst. Dit kwam naar voren in de tekenlessen toen we met verf en vormen bezig waren. Ik kwam helemaal tot rust en sinds kort heb ik met Maaike ook een atelier weten te bemachtigen in Amsterdam. Ik wil daar veel tijd gaan doorbrengen om te schilderen. Ik ben nog op zoek naar mijn stijl in deze nieuwe technische wereld, in het theater had ik het duidelijk, en opzicht is er wel weer een koppeling te vinden maar ik wil ook meer ontdekken. Toch zul je in mijn isa mijn voorliefde voor Roy Andersson en het theater terug gaan vind. Vanuit 1 gezichtspunt gefilmde kader zoal in het theater en veel symmetrie en secuur uitgekozen kleurgebruik. Ik ben om zoek, en heb het nog niet helemaal gevonden en dat maakt me onrustig, het vergt veel van mijn geduld en verstand om stapje voor stapje te denken, helaas kan ik niet in de toekomst kijken, ook al zou ik dat willen. Ik wil grootse dingen maken humoristisch die de treurigheid van het leven aanhalen, theatraal. Ik wil een verhaal vertellen, artistiek. Ik wil het mooi vinden. Maar het belangrijkste ik wil trots zijn op wat ik maak.

Ik heb al veel geleerd maar wil meer impact hebben, en voor diepgang is tijd nodig en geduld. Daarom ga ik mij nu eerst focussen op techniek en hopelijk in het 2e jaar komt er hopelijk meer tijd en ruimte om de diepgang op te zoeken. Want ik zit op een kunst school en dat wil ik voelen. Ik wil samen werken met andere disciplines zoals het conservatorium. De samenvoeging van geluid en beeld daar houd ik van.

Ik heb tot nu toe alles nog onder controle en daar ben ik blij mee, ik voel me goed in de opleiding en ben zoals een student hoort te zijn zoekende. Gelukkig vind er geen herhaling van het verleden plaats en ben ik blij met wat ik leer en wat ik nog ga leren. Ik hoop op meer creative input vanuit de klas, maar dat komt vast wel met de jaren.

Ik spreek jullie vrijdag! ik hou toch meer van een dialoog dan een monoloog.

Een proces

De afgelopen tijd heb ik veel fimpjes moeten maken. Grootse ideen kwamen in mijn op. Toch vaak viel het eidnreseultaat tegen omdat ik de skills niet voldoende in mijn vingers had, veel tutorials later lukte het mij beetje bij beetje steeds beter te maken. Ik ben nu op een punt dat ik terug kijk naar al het werk dat ik gemaakt heb en ik zie een vooruitgang en dat geeft een rust. Ik wordt toch beter. Dan komen we bij het punt iets willen vertellen tegen de wereld. Mijn boodschap is heb lol, en heb plezier in wat je doet. Ik denk dat dit een afspiegeling is van hoe ik nu in het leven staat. Toch voel ik een druk om te preseren geen fun te hebben en alleen maar hard te werken. Serieuse filmpjes te maken. Het is een strijd die in mij zelf heerst een dialoog kan je het ook wel noemen.

Gelukkig heb ik mijn ik kan inspiratie opzuigen blik weer gevonden en voel ik de creativiteit borrelen. het is een proces, ik heb geen idee hoe die gaat lopen. Moet ik het weten hoe die gaat lopen, nee?

 

Een interview

Maak een filmpje over je buurman of buurvrouw. oke. leuk dacht ik. Maar doen daalde het besef, ik moest mijn bovenbuurvrouw gaan aanspreken en vragen of ik een paar persoonlijke vragen mocht stellen en wat mocht filmen in haar huis. Oke. Leuk. Nee dat durf ik niet. Maar waarom dufde ik dat niet…waarom vond ik het zo eng om mijn bovenbuurvrouw wat simpele vragen te stellen en wat rond te neuzen in haar huis? puur omdat ik bang ben voor NEE.

En toch moet ik het maar doen.

Om over mijn grote boze angst heen te stappen ben ik alvast als voorzorgsmaatregel wat vragen gaan op schrijven en heb ik het er even met mijn vader over gehad. En toen besefte ik me dat ik eigenlijk razend nieuwschierig was en ben en daar komt ie al, bang was voor de teleurstelling dat ze straks misschien nee zou zeggen. Nou lief leuk en aardig allemaal maar laat ik nu maar even to the point komen. De vragen, want dat vraag je je misschien af beste lezer of niet kan ook.

 

  1. Wie bent u en hoe oud bent u (oehh spannend, vrouwen boven de 50 vinden het meestal niet zo leuk om te vertellen hoe oud ze zijn)
  2. Uit wat voor gezin komt u?
  3. Heeft u kinderen?
  4. Hoe bent u hier beland?
  5. Wat zou u graag op kort termijn willen?
  6. Wat zijn uw dromen?

Enfin, ik heb haar nog niks durfen vragen. Eerst maar even over die drempel stappen. uitstel uitstel

Inspiratie oproepen

Als je ergens boos van wordt of iets grappigs vindt kan dat een signaal zijn van je lichaam dat je even moet opletten. Je moet dan opletten waarom je ergens boos van wordt of waarom je iets grappig vind of je voelt een andere emotie. De gedachtegang die dan op gang komt noem ik denstof die weer tot inspiratie of een verwondering kan uitmonden.

Emotie -> opletten -> analyseren -> inspireren/verwonderen