pop verslag final jaar 1

Pop Juni

Ik ben aan het einde van het schooljaar aangekomen. Had ik in het begin van het schooljaar kunnen weten dat ik er aan het eind van het jaar zo in zou staan? Nee. Het is beter dan dat, dit had ik mij niet kunnen voorstellen. Ik had mij niet kunnen voorstellen dat zo’n grote ontwikkeling in mijn denkpatroon kon hebben in een jaar.

Ik zal nu proberen uit te leggen wat ik met deze verandering bedoel, wat hij inhoud. Woorden zijn lastig, beeld is makkelijker. In het begin van het jaar was ik erg op zoek naar de verwondering. Vervolgens vond ik die, thema’s kwam tot me in greep mij er in vast, het was mijn manier van houvast creëren in de grote chaos die ik soms voelde in mijn hoofd. De zoektocht naar voldoening, naar controle over het eind product naar erkenning.

Zoals je hier boven leest heb ik het daar ook over thema’s. Maar het probleem was dat ik mij niet voldaan voelde, niet het de gelukkige rush flow voelde die ik wel graag voel als ik kunst maak. Ik ging terug naar mijn jeugd waar ik dit wel had, niet wetend dat dat erg kostbaar was. Ik merkte dat ik in die tijd voornamelijk gewoon deed, zonder na te denken, mijn eerste impulsen volgende, vertrouwen had in wat ik maakte, en weinig druk op mij zelf legde.

Dit heb ik als uitgangspunt genomen om te kijken of ik dit gevoel en deze manier van werken in het heden kon toepassen. Vervolgens heb ik ook met Mik gepraat en daarin kwam naar voren dat ik een erg grote denken ben en meer moest doen. Wat weer sloeg op waar ik zelf ook op uitgekomen was. Door dit gesprek voelde ik wel meer ruimte in deze school, ruimte om te ontdekken, het als een grote speelplaats te gebruiken, grenzen te zoeken, samenwerkingen aangaan. Er was ruimte en de muren die op mij af kwamen en de beklemming die ik voelde op school verdwenen langzaam.

Ik ging proberen “gewoon” te maken, dit kan je terug zien in de afgelopen projecten die ik gedaan heb. Het magazin, het geluid gedaan bij een film van een vriendin van AVM, het 24 uurs project die ik organiseer en de mensen die ik hiervoor uitnodig en de gesprekken die ik heb. Gesprekken met mensen van andere kunstscholen. Het heeft mij allemaal gelukkiger gemaakt en heeft laten zien dat de kunstwereld mooi is als je er maar mee speelt en de grenzen op zoekt. Stapje voor stapje denken. Dit heb ik toegepast. Ik ben er in gedoken, in principe overal ja op gezegd. En het werkte, het gaf mij vertrouwen in wat ik deed. Wat mij brengt bij een grote zuil voor mij als maker. Vertrouwen in wat ik doe, vertrouwen in dat het wel goed komt, vertrouwen in mijn skills, vertrouwen in mijn maker schap, vertrouwen in mijn creativiteit. Dit zorg voor mij dat er wat uit mijn handen komt.

Ik ben ook een samenwerking aan gegaan met een vriendin uit het 3 e jaar IMT. Florence Oprinsen. We gaan mee doen met een wedstrijd die op zoek is naar een filmpje van 1 minuut rondom het thema intieme technologie. Dit soort projecten geven mij energie, en prikkelen bij mij.

Ik heb zin in het nieuwe schooljaar, en ben benieuwd wat er allemaal op mijn pad gaat komen en welke projecten in aan ga.

Ik mag van mij zelf nog niet te veel invullen omdat ik maar stapje bij stapje mag denken. Dit geeft mij rust en maakt mij sterker als maker.

Veel plezier op mijn schouw.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s